Gdyby tak przestać czuć.

Zamienić się w bryłę lodu

Nie tylko na Święta,

I oddychać bez bólu w klatce piersiowej.

Żyć bez emocji, 

bez haju 

i nieuchronnego upadku.

Bezmiłość

Jeszcze wczoraj,

w ramionach twych się budziłam,

cała w żarze pocałunków,

gdzie dłonie splatały się w jedno,

a oczy mówiły więcej niż słowa.

Dziś,

cichutko płaczę w pustej pościeli,

tęsknię za oddechem twoim na szyi,

za tymi szeptami 

w nocy bezkresnej,

za spojrzeniami, 

co paliły duszę.

Wspólne noce – pełne uniesień,

pieszczot gorących,

 jak lato w nas,

dziś zamienione w chłód i milczenie,

w wieczory smutne, 

rozbite na pół.

Na cóż to życie bez miłości twojej?

Bez serc bijących w unisonie?

Na nic.

Tylko echo wspomnień 

i ból wielki...

Jarzmo

Noszę w sobie iskry dawnej, 

bezcelowej miłości,  

a smutek ściska tak mocno, 

że rozrywa serce na strzępy.  

Chcę ją wyrzucić,

w noc, 

w pustkę,

w przepaść bez dna.

co nie zrani,  

I tylko obcemu mogę szepnąć, 

co boli w milczeniu.  

Tęsknota jak szpon, 

co drze klatkę 

do krwi,

do kości,

do utraty tchu.

A tlące się echa namiętności, 

 gasną w żalu ciszy.  

Marznę

A serce zamienia się w kamień.

Wybrałam Ciebie

O Ty!

Nieznajomy.

 Z eteru słów,  

posłuchaj 

– bo serce pęka.

I już nigdy nie zabije

w tą samą stronę.

Iluzja

Żyję w oceanie dźwięków.

Cisza,

to mit pisarzy i poetów

i tych, 

co jej nie słyszą.

Gdzie jest oddech i ruch, tam nie ma próżni.

Więc cisza,

po prostu nie istnieje...

2026

Nazwać się fajną

i dzielną, taką co 

płakać już nie będzie, przez chłopców.

Nie czeka na nikogo,  

idzie własną drogą.

Zobaczyć Francję a może Rzym?

Najlepiej Japonię albo Wenecję.

Przejść obok znanych miejsc,

nic nie czuć, 

nic, nie pamiętać.

Trzymać się celów i iść, jak po swoje.

Nawet, a zwłaszcza wtedy, 

gdy jest trudno.

Krok po kroku, 

zmiana po zmianie.

Kupić tapetę w stylu Van Gogha

i to cholerne łóżko.

Stanąć na własne nogi.

Dbać o Rodziców jeszcze bardziej.

Rozmawiać z Nimi 

- jak najwięcej.

Pogodzić się z siostrą i nigdy już nie kłócić.

Nie być swoim cieniem.

Być blaskiem.

Trzymać się planu i nie odpuszczać.

Ból i tęsnknotę zatrzasnąć w szafię i jej nigdy nie otwierać.

Wyzbyć się przekonania o krzywdzie i zrozumieć,

że więcej nie dałoby się unieść.

Nie zadawalać się krótkim "cześć" i późnym "dobranoc".

Wierzyć w siebie.

Być miła

ale bez przesady.

Być mistrzem planowania

I wykorzystywania czasu.

Zmierzyć się.

Być obecna.

Szukać

tylko

siebie.